Menu

Lost.In.The.Library

I tak nie zdążę przeczytać wszystkiego co bym chciała zanim umrę...

A może (po raz piąty!) nad morze? Z książką.

bookfa

 

Uprzedzam, będzie nostalgicznie…

Pomysł spotkań wziął się stąd, że lubię łączyć real z światem wirtualnym. Mam świadomość, że za każdym nickiem kryje się człowiek, którego warto poznać w realu. Kiedy spotkałam się po raz pierwszy osobiście z Beatą Kobierowską i zaproponowałam jej wspólne zorganizowanie takiego spotkania bardzo chętnie się zgodziła. Nawzajem zarażałyśmy się entuzjazmem. Gdyby odmówiła nie spotkalibyśmy się pewnie do tej pory.

Tym sposobem w 2013 roku doszło do pierwszego spotkania ludzi, których łączy wielka pasja: książki. Przyszli na spotkanie blogerzy, komentatorzy blogów o książkach i sami ludzie pióra. Kto nie marzy o poznaniu blogerów, których wszystkie wpisy czyta od dechy do dechy (nawet te najdłuższe!), czy o spotkaniu ulubionej autorki/autora i możliwości porozmawiania z nią/nim zupełnie prywatnie? A mieliśmy przez te lata przyjemność spotkać się z wieloma!

Co odróżnia te spotkania od wszystkich innych? Formuła i atmosfera, którą tworzą sami uczestnicy. Nie ma podiów, prelekcji, kursów itp. Po prostu spotykamy się w jednym (pięknym!!!) miejscu na sopockiej plaży i rozmawiamy o tym co kochamy, czyli o książkach. Nasi sponsorzy dbają o to, żeby nie zaschło nam w gardłach, a dźwigając do domu nowe książki utrzymywali dobrą kondycję fizyczną.

spons2017

books20017

Jak wiadomo mole książkowe mają tę przypadłość, że chętniej wtykają nos w książki niż udzielają się towarzysko. Żeby temu zaradzić od lat przygotowujemy na spotkania quizy integracyjne i muszę przyznać, że dopiero w tym roku osiągnęliśmy nasz cel. Quiz był taki w swej prostocie skomplikowany, że trzeba było bardzo intensywnej współpracy, żeby sobie z nim poradzić. Mam nadzieję, że współpraca w grupach tym razem zaowocuje wieloma nowymi przyjaźniami.

 ksiazka

W tym roku spotkaliśmy się jubileuszowo, bo już po raz piąty. Tradycyjnie z widokiem na morze, szumem fal oraz piaskiem pod stopami. Zatoka Sztuki przyjęła nas jak zwykle bardzo gościnnie, użyczając nam Sali Morskiej z przepięknym widokiem na morze, które jest od lat naszą „ścianką”. W tym roku pogoda się nie bardzo spisała, więc taras należący do sali był oblegany z przerwami, jednak widok zza szyby był równie piękny.

ZatokaSztukilogo

Równie piękny był jubileuszowy tort wykonany przez samozwańczych cukierników, Aleksandrę i zuz. Miałyśmy z Beatą zaszczyt zdmuchnąć świeczkę i przemówić jubileuszowo. Wyszło bardzo spontanicznie, bo była to dla nas kompletna niespodzinaka. Bardzo przepraszam, jeżeli wypadło to niezbyt uroczyście, bo nie chciałam ględzić, a jednocześnie wzruszenie trochę odebrało mi głos.

tort1

Sponsorzy zadbali o to, żebyśmy mieli co czytać przez kolejne miesiące. Tradycyjna wymiana ksiażek, która powróciła do starej formuły zadowoliła pewnie wszystkich. Zrobiliśmy też zbiórkę książek dla jednego z gdyńskich szpitali. Mamy nadzieję, że zebrane przez nas lektury pomogą pacjentom choć na chwilę umilić czas.

Kapitalnym pomysłem była fotobudka. Narobiliśmy sobie masę pamiątkowych zdjęć. Dorzucę pewnie kilka fotek do wpisu trochę później, jak dotrą do mnie fotobudkowe pliki.

Po latach wypracowaliśmy wreszcie piękne logo (zerr) i stworzyliśmy własne torby (wielkie podziękowania dla jednej z uczestniczek spotkania, która je nam zafundowała). Kochani, efekt przerósł moje oczekiwania!

torby

Wiele osób przybywa na spotkania od samego początku, za każdym razem jest jednak także kilka lub kilkanaście nowych i bardzo mi miło czytać w ich relacjach ze spotkań, że mimo obaw, jak to będzie, poczuli się natychmiast jak wśród starych znajomych. No cóż, to nie przypadek. W tym roku zawdzięczamy to jedynemu takiemu trio: Aleksandra, zuz i zerr. Cieszę się, że to oni przejęli prowadzenie imprezy, bo to daje pewność, że za rok znów się spotkamy i na pewno będzie znów absolutnie wyjątkowo.

Dziękuję wszystkim!

P.S. Wielka prośba do wszystkich uczestników tegorocznej edycji: umieśćcie w komentarzach linki do swoich relacji ze spotkania.

450 stron wstępu

bookfa

Wotum nieufności

Remigiusz Mróz

Filia, 2017, stron 621, cykl W kręgach władzy, tom pierwszy

Moja znajomość z twórczością Remigiusza Mroza zaczęła się chyba dość niefortunnie? Wotum nieufności, pierwszy tom z cyklu W kręgach władzy, to mój pierwszy raz z Mrozem i mój zachwyt nad tym fenomenem rodzimej literatury (wiek: 30 lat, wydanych powieści: 23. Jak on to robi???) będzie bardzo umiarkowany. Podobno Mróz jest sympatyczny, przystojny i pisze książki, które łączy wartka akcja. Ponieważ jednak źródłem tej ostatniej informacji jest wikipedia, którą trzeba traktować z lekkim przymrużeniem oka, po lekturze Wotum nieufności mogę potwierdzić tę opinię o wikipedii. W tej powieści wartkiej akcji brak. Dałam się zwieść zajawce na okładce książki, że to polski House of Cards, ale spieszę wszystkich uspokoić, że lepszy thriller polityczny można oglądać codziennie w TVN24.

mroz

Zaczyna się dość tajemniczo. Pewna pani polityk ma luki w pamięci. Kompletnie nie pamięta co robiła ostatniej nocy i ostrzegam potencjalnego czytelnika, że po sześciuset siedemnastu stronach dalej nie wiadomo co się tej nocy wydarzyło. Sporo można powiedzieć o Wotum nieufności, ale nie to, że akcja toczy się wartko. Powieść składa się z mniej więcej czterystu pięćdziesięciu stron wstępu, potem zaczyna się coś dziać, choć dokładnie i tak jeszcze nie wiadomo co. Autor pracuje nad ciągiem dalszym cyklu, jest więc spora szansa, że tom drugi (Większość bezwzględna) posunie akcję o krok naprzód. Jak wcześniej wspomniałam, na okładce jest informacja: Polskie House of Cards. Obawiam się jednak, że na podstawie Wotum nieufności trudno byłoby napisać scenariusz choćby jednego odcinka serialu bez ryzyka, że widz uśnie z nudów.

Wotum nieufności ukazało się w dobrym momencie. Autor wykorzystał w fabule sporo bieżących wydarzeń, co sprawia, że książka jest niezwykle aktualna, choć nie należy zapominać, że to mimo wszystko political fiction. Powieść nie zawiera jakichś odkrywczych treści, jednak zgrabnie wykorzystuje i obnaża mechanizmy rządzące polityką, zimne kalkulacje i kuluarowe rozgrywki tzw. wybrańców suwerena.

- Jak on to robi?

- Jak każdy konserwatysta. Zawiera pakt z diabłem.

- Oni raczej odwołują się do Boga.

- Przeciwnie. Boga najczęściej ośmieszają, wygłaszając tyrady pod adresem bliźnich, których powinni miłować. Na moje oko to oczywisty dowód na to, że dogadali się z drugą stroną.

 

Jeżeli jest ktoś, kto jeszcze wierzy w bajki, że politycy to urodzeni idealiści, którzy zajęli się polityką, żeby zrobić „coś” dla ojczyzny, to ta powieść pozbawi go złudzeń.

- Nie ma mowy. Są pewne granice.

- Nie ma – zaoponowała stanowczo. – Nie w polityce, a już szczególnie nie podczas kampanii. Ci, którzy je widzą, przegrywają. Wiesz dlaczego?

Nie odpowiedział.

- Bo zatrzymują się tam, gdzie inni idą naprzód. Ty będziesz jednym z tych drugich.

Warto zwrócić uwagę na element obywatelski w powieści. To według mnie najciekwszy wątek tej historii. Autor pokazuje (i powinno to być ostrzeżeniem dla wszystkich!) do czego może prowadzić manipulowanie społeczeństwem i jakie mogą być tego skutki.

Kursywą cytaty z książki

Sceny z życia nastolatków

bookfa

Kalesony Sokratesa

Jakub Łaszkiewicz

Nova Res, 2017, stron 220

DZIĘKUJĘ. Muszę zacząć od podziękowań, bo to dzięki autorom i wydawnictwom oraz innym fantastom literatury sięgam czasem do interesujących pozycji, które z marszu odrzucam, jako te nie dla mnie. Kalesony Sokratesa są właśnie taką książką. Bo niby dlaczego miałabym ją przeczytać? Niezbyt ciekawa okładka (nigdy nie osądzać książki po okładce), tematyka młodzieżowa (nie zapominać, że kiedyś miało się naście lat) i (o zgrozo!) wiek autora.

kalesony

Tytuł powieści przywołał lekki uśmiech na moje nieco zasępione oblicze, bo oto znów dałam się wkręcić w czytanie czegoś nie dla mnie. Wiek autora nieco mnie zszokował. Co??? Taki nastolatek po prostu usiadł do komputera i napisał książkę??? Oczywiście wygooglowałam sobie co się tylko dało na temat debiutu autora, ale niestety znalazłam w zasadzie tylko krótkie notatki z prasy brukowej, gdzie opisano to jako prawadziwe kuriozum.

Tytuł powieści może sugerować, że jest to książka o intymnych częściach garderoby greckich filozofów, ale nie, spokojnie. To powieść o problemach zupełnie nam współczesnych gimnazjalistów, którzy powoli wkraczają w dorosłe życie. Forma, to częściwo blog (za moich czasów był to pamiętniki głęboko skrywane w szufladach biurek, mój do dziś nie ma poza mną żadnego czytelnika), a częściowo opowieść w narracji osoby trzeciej.

Powieść ma dwóch bohaterów, Maćka i Patryka. Maciek z powodu przeprowadzki zmienia szkołę, a więc zaczyna jakby nowe życie, które postanawia opisywać na blogu. Patryk jest jednym z jego nowych kolegów, a losy obu chłopaków połączy miłość do muzyki i dziewczyny.

Powieść napisana lekkim, inteligentnym, choć momentami trochę egzaltowanym językiem, co w zasadzie nie jest niczym dziwnym, ani nagannym biorąc pod uwagę młody wiek autora (rocznik 2001!). Trudno tu mówić o jakimś warsztacie i w zasadzie dobrze, że go nie ma, bo to nie jest książka dla koneserów słowa pisanego, tylko złożona z blogowych wpisów opowieść o młodzieży dla młodzieży, co już na wstępie zaznacza sam autor.

Wszystkich dorosłych ostrzegam: książka ta jest przeznaczona dla osób w wieku, powiedzmy 13 - 18 lat. Jeżeli dysponujesz nieco większym doświadczeniem życiowym, radzę odłożyć ją tam skąd ją wziąłeś.

Jeżeli jednak ktoś ma ochotę na powrót do przeszłości lub ma w domu nastolatka, to ja jak najbardziej polecam przeczytanie właśnie Kalesonów Sokratesa. To książka napisana naturalnym językiem o problemach nastolatków wchodzących w dorosłe życie, relacjach międzyludzkich, empatii i jej braku, miłości oraz muzyce. Czasy się zmieniają, metody wychowacze i środki przekazu też, ale problemy nastolatków są niezmiennie takie same.

Na koniec pozwolę sobie zaapelować do autora: Pisz! Masz talent i szkoda by było go zmarnować.

8/10

 

Przez bardzo duże R

bookfa

Jak cię zabić, kochanie?

Alek Rogoziński

Filia, 2016, stron 335

Po przeczytaniu pierwszej powieści Alka Rogozińskiego nie mogłam się oprzeć porównaniu jej do książkek Joanny Chmielewskiej z czasów jej świetności, czyli czasów Lesia, Romansu wszechczasów i Całego zdania nieboszczyka. Podobny styl i podobni bohaterowie.

Drugiej powieści, czyli dalszych przygód Joanny niestety nie przeczytałam do tej pory z powodu zamieszania, którego głównymi winowajcami są pocztowi złodzieje. Tym sposobem wbrew własnej woli przeskoczyłam od razu do Jak cię zabić, kochanie? trzeciej książki autora, która jest o niebo lepsza od tej pierwszej. U Joanny Chmielewskiej było akurat odwrotnie. Jej późniejsze dzieła są coraz słabsze, a bohaterowie już nie są roztargnieni i nierozgarnięci, a po prostu głupawi.

jakciezabic

Autor odnalazł swój styl, nikogo już nie naśladuje, stworzył nietuzinkowych bohaterów, którym zbrodnia niestraszna i wymyślił intrygę tak nieprawdopodobną, że czytając można dostać zawrotów głowy. Fabuła mieści się w ramach klasycznej komedii omyłek polegającej na gigantycznym splocie szczęśliwych i nieszczęśliwych zbiegów okoliczności. Choć jest przewidywalnie, to nie jest nudno. Barwni, pozbawieni skrupułów bohaterowie, dowcipne dialogi z dużą dozą czarnego humoru to główne atuty tej powieści (moje absolutne faworytki to siostrzyczki zakonne z LA). Akcja toczy się częściowo w USA i tak się szczęśliwie składa, że książka ukazała się już także za oceanem.

jakcie

Kasia i Darek akurat przeżywają kryzys małżeński, kiedy na horyzoncie pojawia się amerykański spadek obwarowany pewnymi warunkami. Kasia zaczyna więc od razu planować zbrodnię doskonałą. Istnieje jednak duże prawdopodobieństwo, że zamiast morderczynią sama stanie się ofiarą.

Jak zwykle u Alka jest dowcipnie, błyskotliwie, ironicznie i groteskowo. Na wesoło oberwało się przy okazji po trochu celebrytom, politykom, duchownym, służbie zdrowia i programom serwowanym przez polską telewizję. Jestem pewna, że trudno będzie znaleźć lepszą lekturę na poprawę humoru. Rozrywka przez bardzo duże R.

9/10

 

Na koniec nie mogę się oprzeć, żeby nie zacytować samego autora (tekst kursywą). Oto historyjka o tym, jak sam kupował swoją powieść w księgarni X. Mam nadzieję, że mi to wybaczy!

Jak wiadomo zapominalstwo to jedna z moich głównych cech. Tym razem udało mi się zagubić w mrokach niepamięci fakt, że obiecałem podarować swoją książkę pewnej przemiłej pani i to w dodatku w szczytnym celu, bo na aukcję charytatywną. Poszedłem więc do księgarni, wcześniej sprawdziwszy w Internecie, że książka tam jest. Poszukałem na półce - nie ma. Poszukałem w stosach, walających się na podłodze - też bez sukcesu. Udałem się więc do punktu oznaczonego optymistycznie brzmiącym napisem "Informacja" i ozdobionego mocno znudzoną nastolatką, mającą makijaż, jakby właśnie zgarnęli ją z koncertu Behemotha , tudzież kolczyki wszędzie gdzie się dało, upodabniające ją troche do postaci z horroru "Hellraiser". Odbyliśmy tam dialog dramatyczny treści następującej:
Ja (radośnie i z nadzieją): Dzień dobry, czy mogłaby mi pani pomóc?
Pani (obrzuciwszy mnie obojętnym wzrokiem): Bry. Zobaczymy...
Ja: Szukam książki "Jak Cię zabić, kochanie?"
Pani (nieco się ożywiwszy): Fajny tytuł. Jaka kategoria? Poradnik?
Ja (nieco skonfudowany): Nie. Kryminał.
Pani (tracąc i tak nikłe zainteresowanie): A, kryminał. Pewnie Remigiusza Mroza...
Ja (wzniósłszy oczy ku niebiosom): Mój.
Pani (znów ożywiona, z nadzieją): Pan jest Remigiuszem Mrozem?
Ja (zastanawiając się, czy oby tym razem na kłamstwie nie wyszedłbym lepiej): Nie. Ale bardzo go lubię...
Pani (znów tracąc entuzjazm): A, bo jak ktokolwiek pyta ostatnio o kryminał, to zawsze o niego...
Ja (pouczająco): Ale on naprawdę nie napisał wszystkich kryminałów w naszym kraju.
Pani: No tak... Jest jeszcze Bonda i ta od wsi...
Ja (zastanawiając się, kogo dziewczynka ma na myśli, mówiąc "od wsi", i postanawiając w duchu nie wdawać się w dyskusję o mnogości polskich twórców literatury kryminalnej): A moja książka? Powinna być, a nie ma. Może pani sprawdzić...
Pani (spoglądając na komputer i zaczynając pukać palcem w klawiaturę): Jak cię udusić...
Ja: Zabić!
Pani (puka i puka; w międzyczasie zdążyłem policzyć, że ma w sumie powbijanych w różne częsci głowy 18 kolczyków): System wolno pracuje. Ale tytuł nie brzmi jakoś zbyt kryminalnie. Może leży na romansach?
Ja (zdziwiony): Jak to niekryminalnie?
Pani (nie odrywając wzroku od komputera): No to "kochanie". Jak w melodramacie...
Ja (czując się wdeptany w niezbyt czystą wykładzinę): Ale to jest komedia kryminalna!
Pani (z powątpiewaniem, cedząc słowa): Komedia...? Kryminalna...? To chyba na dziale DVD i blu-ray?
Ja (z rozpaczą): Ale to książka! Sam ją napisałem!
Pani (stanowczo): To na przyszłość niech pan pisze jakoś poważniej!
No cóż, chyba nie mam innego wyjścia.

 

 

Logika paranoika

bookfa

Na krawędzi

Krzysztof Numpsa

Novae Res, 2014, stron 227

na_krawedzi

Na krawędzi to szokująca opowieść o rozchwianym emocjonalnie alkoholiku dręczonym przez demony przeszłości, perwersyjne skłonności seksualne oraz paranoję pomieszaną z hipochondrią i poczuciem winy. Ten sfrustrowany, żałosny typ budził we mnie skrajne uczucia, od pogardy po obrzydzenie. Do czasu. Na kacu po kolejnym pijackim ciągu zmagając się z paranoicznymi lękami był już tylko żałosny i było mi go nawet żal.

Miał kompleks Polaczka, tak jak Hitler Żyda - nienawidził Polaków, bo był jednym z nich. (…) Polskie cechy narodowe – zawiść i pogarda – zjadacze energii, koniecznie musiał się od nich uwolnić.

Damian był ofiarą własnych frustracji, strachów i wręcz socjopatycznego malkontenctwa. W jakimś stopniu zapewne przyczynił się do tego wyjazd do Irlandii w poszukiwaniu tzw. lepszego życia, bo z własnych obserwacji wiem, że nie każdy odnajduje się na emigracji.

Oprócz fabuły szokujący jest także język tej powieści. Lista wulgaryzmów jest długa. Niby wszystkie je znam, ale w literaturze ciągle mnie rażą. Nie potrzebuję też epatowania pornograficznymi opisami perwersyjnego seksu. Myślę jednak, że ten brutalny, wręcz rynsztokowy język to zabieg jak najbardziej celowy. Żebym jako czytelniczka nie miała wątpliwości, że bohater powieści osiągnął dno dna, lub jak kto woli, stanął na krawędzi życiowej przepaści.

Damian zastanawiał się nad wyborem: kieliszek, czy sznurek? Pić pod sklepem, czy dyndać na drzewie? Wiedział, że istniała jeszcze jedna droga, ale żeby na nią wstąpić, musiałby wstać z łóżka rano, jako abstynent, trzeźwy, pozytywnie myślący człowiek.

Mam wątpliwości, czy książka ta może być pomocna dla kogoś kto znajduje się w podobnej sytuacji życiowej, ale myślę, że może pomóc zrozumieć logikę opętanego paranoją alkoholika. Bulwersująca i mimo wszystko pouczająca lektura.

Kursywą fragmenty powieści.

 

Przeczytałam dzięki uprzejmości autora.

 

Zapiski na marginesie podróży

bookfa

Nebraska

Zbigniew Białas

Wydawnictwo MG, 2016, stron 187

Ta książka, nietypowa w literackim dorobku autora, jest owocem dziewięciu miesięcy spędzonych w USA. To bardzo osobiste zapiski. Autor nie ukrywa swoich poglądów, obaw oraz opinii o napotkanych ludziach. Ten wyjątkowo prywatny charakter notatek i brak autocenzury świadczą o tym, że pierwotnie raczej nie były przeznaczone do druku i cieszę się, że autor nie przeredagował tekstu przed publikacją. Wisienką na torcie jest bardzo amerykańska okładka.

nebraska

Dzięki Komisji Fullbrighta profesor Zbigniew Białas w 2001 roku pojechał do Nebraski, a konkretniej do Omaha studiować obszerne relacje z ekspedycji Lewisa i Clarka oraz wypraw Alexandra von Humboldta. Swoją amerykańską przygodę zaczynał od przysłowiowego zera, wynajął mieszkanie, które potem z mozołem meblował, zrobił amerykańskie prawo jazdy, kupił samochód…

Oprócz badań naukowych zdążył też objechać kawał Ameryki. Podczas wakacyjnych miesięcy w podróży po Ameryce towarzyszli autorowi żona i nastoletni syn.

 

"- I gdzie byliście?

- Nebraska, Colorado, Utah, Nevada, potem dotarlismy do Pacyfiku w Oregonie, pojechaliśmy w dół przez Kalifornię do granicy Meksyku, zahaczyliśmy znowu o Nevadę, a wróciliśmy przez Arizonę, Nowy Meksyk, Kolorado, Teksas, Oklahomę i Kansas. Tak jakoś.

- Ja to muszę wszystkim opowiedzieć. Że mam kolegę wariata, który jeździł po całej Ameryce starym gruchotem i nawet nie wykupił AAA."

 

Ameryka to dość egzotyczny kraj, nie tylko z powodu rożnorodności klimatu, ale także ze względu na obyczaje. Pełen trafnych spostrzeżeń dziennik napisany jest z dużą dozą humoru, choć nie brak w nim momentów refleksyjno-filozoficznych. Muszę w tym momencie dodać, że autor postrzega niektóre amerykańskie obyczaje inaczej niż ja. Możliwe, że moje wieloletnie miejsce zamieszkania ma na to wpływ. Dla mnie nawet Polska od jakiegoś czasu wydaje się być dość egzotyczna. Żeby nie drążyć dalej tego tematu, po prostu polecam szczególnej uwadze lekturę notatki z 2 października, a opinię Grega, amerykańskiego przyjaciela autora, potraktować w skali makro.

 

Zapiski powstały już kilkanaście lat temu, ale pewne rzeczy się nie zmieniają nawet w Ameryce, więc dziennik nie stracił na aktualności.

"Nad drzwiami wejściowymi powieszono taki szyld: „Kowboje! Przed wejściem zdrapujcie gówno z butów!” Postanowiłem zrobić zdjęcie. Zauważył to starszy mężczyzna i wyszedł pogawędzić. Stanął przed sklepem, spojrzał do góry i pokiwał głową.

- Wisi tutaj od lat i nikt nie zwraca na niego uwagi.

- To znaczy… - powiedziałem z wahaniem.

- No, po prostu nie czytają, włażą do środka z gównem na butach… No nie zdrapują wcale… - i pokręcił głową z dezaprobatą."

 

Przeczytałam Nebraskę z zainteresowaniem. Ciekawe było skonfrontować swoje własne amerykańskie doświadczenia ze spostrzeżeniami autora. Dziennik ma jedną poważną wadę, ma tylko 187 stron.

9/10

kursywą cytaty z książki

 

Przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa MG.

W oparach piżma

bookfa

Rok temu wybierałam się na spotkanie autorskie z Johanną Thydell, ale coś się wydarzyło i spotkanie odwołano. Rok później, czyli wczoraj wreszcie się odbyło. Może z resztą to i lepiej, bo Johanna zdążyła w międzyczasie wydać nową książkę i w związku z tym sporo o niej wczoraj mówiła. Nasz miejscowy szef od kultury zachował się już na dzień dobry niezbyt elegancko, bo na przywitanie odczytał ze sceny, z której od czasu do czasu zalatywało intensywnie piżmem, listę nadchodzących wydarzeń kulturalnych i brzmiało to jak niekończąca się litania. Nie miałam pojęcia, że tyle się dzieje w mojej mieścinie.

Johanna siedziała na scenie w fotelu stojącym na okrągłym czerwonym dywanie czekając cierpliwie na swoją kolej. Po zareklamowaniu imprez wszelakich moderator przystąpił do rzeczy. Fakt, że Johanna pochodzi z naszego miasta i połowa widowni znała ją osobiście nie miał znaczenia i przedstawił jej dość szczegółowy zawodowy życiorys, a potem zapytał, dlaczego zażyczyła sobie spotkania w formie dialogu zamiast zwyczajowego monologu i czy odpowiadając na pytania będzie kłamać. Uspokoiła go, że nie będzie, bo wszyscy ją tu znają, więc musi się pilnować i trzymać fantazję na wodzy.

 johanna

Przeczytała kilka fragmentów z (M)ornitologen i nie wiem, czy wybrała najlepsze momenty, czy po prostu jej kolejna powieść (pisana prawie pięć lat) jest równie doskonała jak poprzednie. Wpisałam (M)ornitologen na listę gwiazdkowych życzeń i mam nadzieję, że Mikołaj mnie nie zawiedzie.

MornitologenJohannaThydell

Słuchając Johanny i obserwując ją z widowni zdałam sobie sprawę, że od jej debiutu minął szmat czasu i z młodej dziewczyny zmieniła się w dojrzałą kobietę, która zdążyła przeżyć to i owo, a jej twórczość ewoluuje razem z nią. Nie mam na myśli warsztatu, bo ona po prostu urodziła się z wyjątkową umiejętnością pisania i już debiut dał jej prestiżową nagrodę Augustpriset, o której niektórzy pisarze marzą całe życie, a mimo to marzenie to nigdy się nie spełnia. Jej się spełniło zanim jeszcze zdążyła zacząć marzyć. Szczęściara!

Miałam kiedyś nadzieję, że przetłumaczę jej debiutancką powieść Gwiazdy świecą na suficie, ale niestety poległam. Nie przebiłam się przez ten mur i nie udało mi się nikogo tą powieścią zainteresować. Siedziałam więc sobie w oparach piżma z poczuciem porażki, które zawsze powraca kiedy tylko pomyślę o Johannie.

Thydell pisze powieści dla młodzieży, które chętnie czytają też dorośli. Planuje kolejną. Doszła jednak do, jak to określiła, punktu w którym narrację powieści przekaże osobie dorosłej, czyli dołączy do tzw. autorek cross over, co jest ostatnio dość częstym zjawiskiem, żeby nie powiedzieć modne.

Moderator prowadził spotkanie jak dialog towarzyski na kanapie we własnym pokoju stołowym, zakończył wywiad pytaniem jakim ptakiem jest Johanna, a potem wręczył jej w prezencie słoik miodu z pobliskiej pasieki.

Takie to było spotkanie z pisarką Johanną Thydell.

 

O wyższości pierwszego czwartku nad czwartym

bookfa

Matematyka pokonała literaturę. Po prostu nie chce mi się wierzyć, że coś takiego mogło się zdarzyć. A jednak!

Literacki Nobel będzie przyznany tydzień później niż zwykle. Zwyciężyła matematyka! Takie coś jest możliwe chyba tylko w Szwecji. Zasada jest taka, że szacowne jury spotyka się zwykle w cztery czwartki pod rząd. Przy czym pierwszy czwartek to ten przedostatni we wrześniu, czyli w tym roku 22 września. Podczas ostatniego, czwartego spotkania zapada decyzja, kto zostanie szczęśliwym laureatem, która jest następnie ogłaszana całemu światu, którego część czeka na nią z zapartym tchem, na granicy uduszenia się z braku powietrza. Zamiast przesunąć pierwszy czwartek na tydzień wcześniej, żeby ten ostatni przypadł w tzw. tygodniu noblowskim, czyli wtedy kiedy ogłasza się wszystkie nagrody, zdecydowano zacząć zgodnie z tradycją, a skończyć tydzień po ogłoszeniu wszystkich innych nagród. Jeden z członków Akademii Per Wästberg oznajmił, że nie ma powodu do niepokoju, bo to po prostu "czysta matematyka". Ja bym jeszcze dodała, że to próba podkreślenia boskości Akademii Szwedzkiej przez samą Akademię. W związku z tym, że pierwszy czwartek okazał się ważniejszy od czwartego czwartku na werdykt poczekamy jeszcze kilka dni.

 

sessionsrummet_svenska_akademi

                                                               miejsce obrad Akademii Szwedzkiej (Svenska Akademien)

 

Przejrzałam bukmacherskie rankingi i faworytami są Murakami (jak zwykle) i Adonis. Myślę, że ten drugi ma spore szanse, bo od lat literacki Nobel jest przesiąknięty polityką, a Adonis świetnie wpisuje się w obecne trendy wielkiej polityki. Polska może mieć większe szanse za rok, bo to co się teraz u nas dzieje zostało zauważone w Szwecji, dość uczulonej na kwestie równouprawnienia kobiet w społeczeństwie. Dwa nazwiska są na liście kandydatów do nagrody od lat: Olga Tokarczuk i Adam Zagajewski.

Nie wiem, czy wiecie, że KAŻDY może zgłosić kandydata do nagrody? Wystarczy wysłać przekonywujący list motywacyjny wraz z nazwiskiem swojego kandydata i wysłać go na adres Akademii Szwedzkiej. Jednak okres leżakowania na liście kandydatów wynosi od kilku do kilkunastu lat...

Najnowsza powieść Mariusza Zielke szuka czytelników

bookfa

 

Kopiuję za booklips.pl:

Pisarz Mariusz Zielke poinformował, że prawnicy próbują zablokować wydanie jego najnowszej powieści. Jak przypuszcza, zbierając dokumentację, musiał natrafić na coś, na co nie powinien trafić. „Nie mogę pozwolić na takie bezprawie, choćbym miał postawić na szali swoje życie” – mówi. Bojąc się blokady sądowej, zdecydował się opublikować tekst książki bezpłatnie w Internecie.

zielke_dubel1

Jak sam autor przyznaje, historia jego książki sama mogłaby stanowić kanwę kryminału Stiega Larssona. We wrześniu 2015 roku pewien bogaty biznesmen posiadający firmę o kilkusetmilionowych obrotach i własne wydawnictwo zamówił u Mariusza Zielke, byłego dziennikarza śledczego, a obecnie autora thrillerów, powieść, która miała opisywać atak bandytów na owego mężczyznę i porwanie członka jego rodziny.

„Sprawa była intrygująca, więc podjąłem się jej opisania” – pisze Zielke. „W trakcie analizy akt sądowych, zbierania materiałów, wywiadów zorientowałem się, że mam do czynienia ze sprawą znacznie poważniejszą niż porwanie: dotykającą korupcji na najwyższych szczeblach w formacjach mundurowych, różnych machinacji w służbach itd., wreszcie serii niewyjaśnionych morderstw. Ponieważ nie jestem już dziennikarzem, nie miałem ambicji, by rozwiązać te zagadki (choć mnie strasznie korciło), ale w powieści postawiłem różne teorie (zmyślone) na ich temat. Bardzo wyraźnie zaznaczam, że nikogo prawdziwego nie opisywałem. Wszystkie postaci zmyśliłem. W 11 miesięcy stworzyłem powieść kryminalną, która bardzo podobała się pierwszym jej recenzentom i wydawcy”.

I wtedy zaczęły się schody. Z nieznanych powodów prawnik biznesmena zaproponował pisarzowi umowę, zgodnie z którą mógł zamrozić wydanie powieści na 25 lat, choć miała ukazać się w listopadzie 2016 roku. Po serii maili i telefonów udało się wypracować ugodę: biznesmen zgodził się, żeby książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca, z którym Zielke współpracował przy swoich poprzednich tytułach. Po kilku dniach autor musiał jednak wycofać propozycję wydawniczą. „Biznesmen wystąpił do mnie z niezrozumiałymi żądaniami (takich zmian w książce, że praktycznie musiałbym ją napisać od nowa oraz częściowego zwrotu pobranych za napisanie książki zaliczek, które wydałem na bieżące potrzeby). Nie miałem pieniędzy, by mu oddać zaliczki, musiałem więc zerwać umowę z Czarną Owcą. Zrobiłem to i przekazałem mu powieść do wydania. Wtedy jego prawnik napisał, że już nie jest zainteresowany wydaniem powieści i że ja nie mogę jej nigdzie indziej wydać. Zaproponował mi umowę, której konsekwencją byłaby niemożność wydania powieści przez 50 lat. Dostałem ultimatum, że tę umowę mam podpisać do końca sierpnia, inaczej będzie źle. No i już wiem, że będzie” – pisze Zielke.

Z korespondencji, jaką autor publikuje na swoim profilu na Twitterze, wynika, że prawnik wraz z biznesmenem pojawiali się u niego w hotelu „nosząc ostentacyjnie broń palną”, wydzwaniają do jego wydawcy i zapowiadają roszczenia sądowe. Zielke nie chce na razie ujawniać nazwiska biznesmena. „Najgorsze jest to, że to nie biznesmen jest moim prawdziwym przeciwnikiem. Mam wrażenie, że ktoś usiłuje nim manipulować (lub ktoś go szantażuje) – przy czym to tylko moje wrażenia (opinia na podstawie maili, które dostawałem), nie wiem, jak jest naprawdę. Ja podejrzewam, że to bardzo niebezpieczni ludzie, których interesy w jakiś sposób naruszyłem powieścią” – pisze Zielke.

Zdając sobie sprawę, że proces pociągnie za sobą sądowe zablokowanie książki, autor zdecydował się opublikować ją za darmo w sieci. „To nie jest żadna ściema, żadna akcja marketingowa. Zadarłem z niebezpiecznymi ludźmi, dotykam groźnych tematów. Ale tego się nie boję. Taka moja praca” – tłumaczy. Namawia jednak wszystkich do nagłaśniania tematu, bo wie, że wtedy ci ludzie – „nie biznesmen i prawnik, których się nie boję, tylko ci naprawdę źli” – będą obawiali się działać poza prawem. „W sądzie sobie poradzę. Racja jest w 100 procentach po mojej stronie” – zapewnia Zielke.

Powieść nosi tytuł „Dla niej wszystko” i jest dostępna w trzech formatach (epub, mobi i pdf) na następujących stronach autora: www.stopcenzurze.pl, www.zielke.com.pl, dlaniejwszystko.pl.

 

***

Wspieram autora. Książkę pobrałam z sieci i będę czytać, a potem podzielę się wrażeniami na blogu. Zachęcam Was do tego samego. Wiem, że to zabrzmi jak tekst z kryminalnej powieści, ale myślę, że rozpowszechnianie jej może okazać się gwarancją bezpieczeństwa dla autora.

Tak musiał się czuć Kolumb jak odkrył Amerykę

bookfa

Wbrew pozorom nie będzie to wpis geograficzny, ani o konkretnej książce, ale o tym co można zrobić z książkami.

Jakiś czas temu dostałam propozycję wysłuchania audiobooka, ale nie takiego zwykłego, gdzie czyta jeden lektor, a słuchający po jakimś czasie zostaje tym monotonnym czytaniem po prostu uśpiony, tylko czegoś, co określa się mianem SUPERPRODUKCJA. Nie chciałabym tu zrobić nikomu przykrości, ani tym co uwielbiają audiobooki, ani lektorom, którzy choć dają z siebie wszystko, czasem to i tak niestety okazuje się być za mało, żeby słuchacz nie uciął sobie choćby krótkiej drzemki.

Tym razem chodziło o coś, co jak wspomniałam wcześniej, nazywa się superprodukcją. Podeszłam do tego ostrożnie, bo jak coś ma „super” w nazwie, może okazać się jednak czymś zupełnie innym w użyciu.  Znam to niestety z autopsji.

Pierwszą superprodukcją, której wysłuchałam była powieść Jo Nesbø Karaluchy. No cóż, po prostu genialne! Aktorzy tak starannie dobrani do ról, że lepiej by się po prostu nie dało, nawet gdyby ktoś się uparł i chciał udowodnić światu, że da się to zrobić lepiej. Od razu mówię, że się nie da. Po prostu nie ma takiej możliwości.

 

Nesbo__Karaluchy__SUPERPRODUKC1

 

Szokiem była dla mnie Iza Kuna, której do końca w ogóle nie rozpoznałam. Co ta dziewczyna wyrabia ze swoim głosem przechodzi ludzkie pojęcie! Miarą mojego zachwytu niech będzie fakt, że wrzuciłam sobie tę superprodukcję do mp3 i słuchałam tyle razy, że umiem już nawet część dialogów na pamięć. Narracja Bonaszewskiego i tzw. udźwiękowienie też najwyższej próby. Reżyserem tej superprodukcji jest Krzysztof Czeczot.

I tak ja, która od lat nie dałam rady żadnemu audiobookowi nagle pokochałam superprodukcje. Ktoś trochę starszej daty pewnie dobrze pamięta Codziennie powieść w wydaniu dżwiękowym w „trójce”. To było też coś równie fantastycznego. Mam nawet nagrane na radzieckie kasety całe Przeminęło z wiatrem Margaret Mitchell. Nie mam jednak na czym odtworzyć, a nawet gdybym miała to nie jestem pewna, czy by się jeszcze dało.

superpr.colage

Tak odkryłam superprodukcje. Zaczęło się od Karaluchów Nesbø, potem było Lśnienie Kinga, Ojciec chrzestny Puzo. Marzy mi się jeszcze Święty chaos Harasimowicza, Filip Tyrmanda, Powstanie Warszawskie Ciszewskiego i Gra o tron Martina.

11/10

© Lost.In.The.Library
Blox.pl najciekawsze blogi w sieci